My Blog

Nakatunganga kami sa kanya, hindi sya magaling magpatawa…seryosong-seryoso sya sa kanyang dine-demonstrate…kaming tatlo namang anak na babae, ako…si lisa…at si len…ay seryosong-seryoso sa aming pagkukunwaring pakikinig…nakatingin kami sa kanya pero ang mga utak namin  ay ewan kung saan na napadpad…

 Ganito ang gagawin nyo ha…hawak nya ang malaking lubid na parang hose ng bombero ang kapal at ubod ng haba…itatali ninyo ito sa haligi…ganito…sabay monstra sya…at ilalawit ang dulo dito…sabay punta sya sa bintana na fire exit daw namin…dun na kami napahagalpak ng tawang magkakapatid…

Eh, pa…bakit walang hagdan kasi yang fire exit natin?…kapag tumalun kami  jan…sigurado, patay!..10 feet ata ang taas nyan at semento ang babagsakan….at patay na nga…malalapa pa kami ng mga aso ni misis jan sa likod….sabat ni lisa…hagalpak kami sa tawang tatlo…pero hindi ang tatay ko…

Eh kaya ko nga kayo tinuturuan kung paano ang gagawin kung magkasunog…itong lubid nga ang itatali nyo sa poste at ilalawit jan sa bintana ang dulo…tapos maglalambitin na kayo pababa…nakikinig ba kayo ha?…sumungit ang mukha nya…

Nilunok naming bigla ang mga tawa namin…at nagkunwari  ulit na seryosong nakikinig…nagpatuloy ang kanyang fire drill demonstration…

Isa siyang mandaragat, seaman…kaya sanay na kaming taunan lang syang makita…at sa kakaunting panahon na ipinagsasama namin…minemorize siguro ng utak ko…nang hindi malay…kung anong klase syang tao…

Tahimik…seryoso…minsan lang magpatawa kaya pinagbibigyan na namin…bugnutin…matulungin…ayokong sabihing isa sya sa mga taong nakilala kong umani ng sangrekwang kamalasan….pero parang ganun na nga din ata yun…

May ilang beses siyang umuwi at nagulat sa tahasang pagbabago ng script ng buhay nya…nababago iyon ng wala syang kamalay-malay….isang beses halimbawa’y umuwi siyang nakikipaghiwalay na ang nanay at wala na siyang magagawa kundi sumang-ayon….

Nagkahiwalay sila kaya kaming magkakapatid ay nahati na parang pizza… tatlong babae kaming napunta sa kampo ni papa…at talo din ang naiwan sa nanay…hating kapatid ika nga

Isang beses naman bago siya umuwi ay may ganitong usapan sa telepono…

Pa…nga pala yung anak mong isa…yung isa sa kambal…kase ano eh..medyo …hindi wala namang masamang nangyare…hindi naman nadisgrasya…hindi napilayan…wala naman sakit…kaso lang…kase…mahabang patlang at  buntong hininga…kase….si… lisa…buntis!…

hindi ko man sya nakikita sa kabilang dulo ng linya…ay parang naiimagine ko na ang itsura niya’y parang natuka ng sawa…namuti ang mata…namutla na parang binabad sa suka… hindi sya umimik…pero parang nadidinig ko ang pagtambol ng puso nya..bog…bog…bog…hanggang …ting!…flatline!

Pa?…anjan ka pa ba?…hello?..hello?…

ilang sandali…nahimasmaasan na sya….humihinga na ulit…at biglang  sumigaw….

Anooooooooooooooooooooooo??????

At kasunod na ay mahabang litanya ng sermon na kung susumahin ang tema ay ganto ang ibig sabihin…”…hindi yan totoo…rewind…rewind…mali  ang script…take two…hindi!…ayan na nga ba ang sinasabi ko…di ba’t binilin ko sa inyo na..blah…blah…blah….

Di  ako makasagot… wala naman kase akong masasabi kundi…“Amen”.

Pagkalipas ng ilang buwan…heto na naman ang takbo ng usapan sa telepono….

Pa…nga pala yung anak mong isa…yung isa…kase ano eh..medyo …hindi wala namang masamang nangyare…hindi naman nadisgrasya…hindi napilayan…wala naman sakit…kaso lang…kase…mahabang patlang at buntong hininga…kase….si…si  ako…buntis!…

 Bog…bog…bog…ting!…flatline uli sya…

Pa?…anjan ka pa ba?…hello?..hello?…

at ng huminga syang muli…

Anooooooooooooooooooooooooooo????

At ganun ulit ang mga sinabi nya katulad nung una…naimagine ko ulit ang itsura nya… kung nung una ay parang natuka lang sya…ngayon ay natuluyan na syang lunukin ng sawa….

Galit na galit siya…gusto na niya siguro kaming kalbuhin ni lisa…pero pag-uwi niya at makita ang dalawang paslit na walng malay sa kanilang dinatnang sitwasyon…si Diane ni lisa at si Justine ko…ay natunaw na ang himutok niya…paunti-unti…natuwa na din sya sa bago nyang role…ngayon ay isa na syang ganap na lolo…

Hindi niya inambisyong maging santo…pero bakit parang ganoon ang pinupuntahan ng kanyang papel sa buhay…kahit nagagalit siya ay nanatiling  mapagkalinga… napagtiisan niyang unawain…at yakapin ang lahat ng sama ng loob na ibinigay namin sa kanya…At waring hindi pa sapat ang parusang hatid namin… heto’t sinubok pa muli siya ng tadhana…

Isang araw sa buwan ng Marso….napaka-alinsangan ng panahon…. nakatiwang-wang pa ang mga boxes na dala niya…wala pa siyang isang linggong nakaka-uwi…hindi pa namin nabubulatlat ang mga pasalubong… ansarap ng pagkahandusay ko sa harap ng tv…aliw na aliw sa panonood ng eat bulaga…naiinis at panay ang ulit ng anunsyo tungkol sa “fire prevention month”

…tumayo muna ako para magtimpla ng juice…dinig na dinig ko pa ang ingay ng tv habang akoy nasa-kusina… si Justine na nuon ay isang taon at tatlong buwan pa lamang ay abala sa pagkuting-ting ng kanyang mga kalembang na dekolor sa stroller sa salas…sabi ng patalastas sa tv….

Ang buwan ng Marso ay “fire prevention month”…hinihikayat ang lahat na maging maingat…narito ang ilang tips upang maiwasan ang kadalasang pinag-uumpisahan ng sunog…

At bigla…merong sumigaw mula sa kung saan…..

“Sunogggggggggg!!!!!!!…..sunoggggg!!!!!…tawag kayo ng bumbero!!! ….sunogggggggggggggg!

Nabitiwan ko ang basong hawak…anu ba yun?….ayaw kong paniwalaan ang narinig….hindi totoo yun…sabi agad ng utak ko….me nagloloko lang…. dumungaw ako sa fire-exit….tumambad ang eksenang parang masamang panaginip ….

nakakurdon ang ilang kalalakihan sa bubong …pasa-pasa ang timba ng tubig…  binubuhusan ang apoy mula sa dingding ng kapitbahay…..parang singsing na bilog ang pagmarka ng liyab….tuldok lang sa umpisa…palaki  ng  palaki….sing bilog na ng hoolahoop…ilang iglap, para na itong malaking guwang sa kalsada….saglit pa, mistula ng bunganga ng  bulkan ….bulkan na nagngangalit… nagbabanta ng isang mapamuksang pagputok…

Nasusunog ang bahay sa likod…umiling-iling ako…tsk!…tsk!…teka…kinusot ko ang mata….baka naman…namamalik-mata lang ….baka me shooting lang…me pelikulang ginagawa…at ang mga lalaking nakikita ko ay mga stuntmen…pero asan ang camera?…asan?… asaaaannnnnnn?..nangangatog kong tanong…

Wala!..ah, eh….sunog na nga ito!…sunoggggggg???!!!!….. teka.. teka… teka… papaaaaa….lennnnn…Justine….masusunog tayoooooo…sigaw kong ubod ng lakas na parang ke tarzan…..

Pero kaya pa ito….dali-dali akong tumakbo…sumalok ng tubig sa ibaba…bat ba  kasi handun pa ang cr namin sa kabilang ibayo ng mundo….haaay… para akong Tasmanian devil sa cartoons sa bilis ng kilos… hala…salok ng salok…bitbit ang baldeng nagka-ligwak-ligwak ang tubig sa pagmamadali…pag saboy ko sa bintana na ubod naman din ang layo sa apoy….patak nalang ang natira sa tubig ….waaaaaaa!

naalarma na si papa…naturete na din si len… si Justine naman ay patuloy sa paglalaro…walang malay sa kaguluhan…akala nya siguro ay nagkakasiyahan lang kami…nagsasayaw….para nga naman kaming nagririgudon na tatlo sa aming nagkaka-sala-salabit na pag-ikot sa bahay…

Tawag  ng bumbero si len sa telepono…naka-uniform pa ng pamasok sa kolehiyo…helo?…bumbero ka ba?…me tubig…me tubig….kailangan namin ng sunog….uu…sunog nga!…natataranta…magpadala kayo dito ng swimming poolllll!…ayun,…ayun na ata ang dinig ko sa sinasabi nya….

 si papa naman ay umpisa nang umikot nang umikot na parang trumpo…di malaman anu ang uunahin…ikot sya ng ikot pero walang nadadala…ako naman ay parang di-susing unggoy na automatic ang pag-akyat-baba sa hagdan…bitbit ang timba…salok…buhos…hinahanap ko ang drum ng tubig at nang iyon na ang maibalibag ko sa apoy….pero wala…wala pala kaming drum…

hayan na…lumalaki na ang apoy….nararamdaman ko na ang pagkagat ng init sa balat ko…pero saboy parin ako ng saboy ng tubig…kung bat naman ang hangin ay lalong lumalakas at patungo sa aming direksyon…humahalik na sa dingding ng aming bahay ang lagablab ng liyab….heto na talaga…pag-amin ko sa sarili…totoo na talaga ito…madadale talaga kami ng bagyong apoy na ito…tiyak na tiyak na ang delubyo….ayannn naaaaaaaaaa…sunogggggggg….may sunoggggggg!….sabay hagis ng balding hawak ko…

huh?…isang sulyap lang ang naisagot ni len at papa sa aking pagkawindang na yon…parang sinabi nilang…anu?…now mo lang nalaman?…alam na namin yan kanina pa….sabay bwelta sila ulit ng pag-iikot nilang wala ding direksyon…..

Sa oras ng kagipitan ay anu pa nga ba ang magagawa….tinawag ko lahat ng santong kilala…sta claus…sta cruz…san miguel…sta lucia…saklolo…san pedro umabsent ka muna sa tupada…intindihin mo kami…911 sa langit….hello?…hello?…utang na loob…parang busy ang linya…ang hirap kumunekta…mahabaging langit umulan sana ng glacier…ibalibag mo sa nagliliyab na bahay sa likod…asan kahit si superman?….himala…langit magpakitang gilas ka…. now na….now na!…..himala….gusto ko ng  himalaaaaa!…natuluyan na ata ako….

pero wala…ok…ok fine!…nakup…hakutan na talaga ito, naisip ko….walang halong joke…walang kahalo-halong joke…heto na!…ang sumunod ay ang todo-arangkada….umaatikabong hakutan naming tatlo…hilong-talilong kami na parang contestant sa game show na me-title….”hala hataw sa paghakot … ang madampot mo, sa ‘yo na!”….

sinisikap kong wag mawala sa sarili….presence of mind….bulong ko pampalakas ng loob….pero walang epekto…sumisigaw ang utak ko… hindi…hindi…ayoko magpresent…gusto kong umabsent….waaaaaaaaaa!

ay ang anak ko…tinakbo ko ang batang paslit…ibubulsa ko si Justine, isang kilos na automatic…pero teka…hindi naman ako kangaroo?…san ko sya isisilid?…kalong-kalong….itinakbo kong palabas sa kalsada ang bata…ipinasa ko na parang bola sa ale na una kong nakita…”anak ko yan….wag mong iuuwi….pakikalong…”sabay bweltang pabalik sa bahay….

Pag-akyat ko ay  nadatnan kong binubuhat ni papa ang ref…wala nang oras para makipagtalo….pero bakit???!!!..gusto mo bang i-save ang mga galunggong, hipon at pusit na nasa loob ng ref?….

Walang tanong-tanong….tinulungan ko sya sa pagbuhat…sa oras na ito…parang kahit barko ay mabubuhat namin ng walang kahirap-hirap…ang kaso’y paano namin  ibaba ito e makipot ang hagdan matinding maniobra ang ginawa bago ito maiakyat dati…ayun…bumara sa hagdan ang ref…sabay talikod si papa na parang wala sa sarili at nag-ikot na naman sa loob ng bahay…nyahhhhh… bat mo ko iniwan?…pano na itoh?

Nakabara ang ref sa hagdan…tumalon ako para hakbangan iyo…lumundag na parang lito lapid ang style…naghagilap sa baba ng pwedeng tumulong…

Nuon ko napansing …anak ng pating!…andami palang tao sa baba eh bat walang sumasaklolo sa amin?….naglipana ang mga usisero sa kalsada…para bang me linya na naghahati sa amin…kaming umeeksena sa aksyon ay me tag-sign…”men at work”…. at yung mga nakatanghod naman…”men watching”….

haaay…hinablot ko ang isang lalaki …ikaw…tulungan mo ko…wala syang palag….natakot  ata sa itchura ko na parang mukha nang lulunok ng buhay na tao…

 …pinagtulungan naming itulak sa hagdan ang ref…bumali-baligtad ito na parang pinagulong na dice…at sa wakas…natanggal  din iyon sa pagkakabara sa hagdan…

Pag-akyat ko sa taas ay nakita ko na naman si papang binubuhat ang malaking cabinet ng koleksyon nya ng alak…nanang ko po!….kung yung ref nga ay di na nagkasya sa hagdan…iyan pa?…wag yaannnn!!!

Pa…wag na yan!…sigaw ko sa kanya…at sabay bwelta na sya sa kwarto… tinangay na ang mga…gamit na madaling mabitbit…portable tv…electric fan…kumot…unan…punta sa kusina…hinakot naman ang mga sandok…kutsilyo …kutchara…sangkalan…kaldero…kawali…garapon ng asin…dishwashing liquid….pot-holder…sardinas…toothpaste…martilyo…

Si len naman ay magilas din sa kanyang paghahakot…sinabog nya ang mga damit sa sahig…pero wala syang naibaba kahit isa dun….at ang himala ng mga himala…ang kapatid kong payatot at petit ay nabuhat ang washing machine mula sa second floor hanggang sa baba ng bahay…siguro naman ay me tumulong sa kanya…ewanko….sabay akyat ulit… pagbaba ay buhat-buhat  naman nya ang tangke ng lpg….nilunok nya siguro ang bato…at sa mga oras na iyon siya ay ganap na darna!

Ikot pa sya ulit…hakot ng kung anu-anu…..dvd player…baso… tabo.. panghilod …bulaklak na plastic…lalagyan ng tootpick…kabayong figurine…photo album na inihagis nya sa hagdan…hanggang sa sumabog ang mga pictures na parang mga confetti …at sa wakas ay walang isa man ang naisalba…nabura na nang tuluyan ang aming kasaysayan sa mga larawan…

Lahat ay tarantang-itik sa paghahakot…kung anu ang tamaan ng tingin ay iyon na ang dadamputin….nabitbit ko ang …walis tambo… feather duster… pressure cooker….dikdikan ng paminta….bilao… kutsilyo…bandehado…arinola…face towel…pitchel…at ang lubid na sabi ni papa ay itatali daw sa haligi, ilalawit ang dulo sa fire exit at duon maglalambitin pag-nagkasunog…

Hawak ko ang lubid…sabay tingin sa fire-exit…waaaaaa….nanang ko po….ang apoy ….ang sunog….sa fire-exit namin ume-enter…panu?….duon pumapasok… sa takot ko’y naihagis ko na lang ang lubid sa bintana na kung bat fire-exit daw….e  fire-entry naman pala….”ayan…sayo na yan”…sabay dampot na naman ng pwedeng maisalba…

ilang minutong ganuon ang eksena hanggang maramdaman naming game-over na…time is up…finish or not finish pass your paper moment na…hinto na ang hakutan….

Tahimik ngunit tiyak ang pagapang na pagpasok ng apoy… na ba’t hindi naman imbitado ay agad na na-at-home sa bahay naming yari sa kahoy….parang kulay ng bahaghari ang ulo niya…ang katawan ay parang kumukulong putik sa loob ng bulkan…ang buntot ay maitim na hanging na ang dampi ay nakaklapnos …sa saglit kong pagsulyap dito’y parang nakakita ako ng dambuhalang dragon na bumubuga ng apoy…nakangisi ito at inaring tuluyan ang aming pugad….ganap ang kanyang tagumpay…nilamon nya ng buo ang aming kabahayan….

May ilang trak ng bumberong nakarating…atubili pa iyon sa pagbomba ng tubig…naghihintay daw ng suhol sabi ng iba…kinausap ni papa ang isang bombero…at nuon lamang inumpisahan ang parang binubuhat na naming bahay dahil sa makapal at maitim na usok…

Walang magawa ang tubig na para bang di pa man dumadapo sa apoy ay natutuyo na…hindi masawata ang alimpuyo ng liyab….ilang minuto lamang ay anim na bahay na agad ang sabay-sabay na nagliliyab…

Nasa kalsada nalang kami sa tapat…nakamasid sa sakunang nagaganap… kalong ko si Justine at akbay si len…nakatanghod kami’t pinagmamasdan ang  unti-unting pagka-abo ng  aming bahay….para kaming mga estatwa sa aming pagkatulala…at bigla’y napansin kong kumilos si papa… pumihit papasok sa gate ng aming compound…halos pasunggab ko siyang sinilo ng aking kanang bisig…

kalong ko sa kaliwa si Justine…at kalawit ng kanan si papa….nag-uumalpas siya….kukunin daw niya ang attaché case niyang may laman ng mahahalagang dokumento  sa trabaho…titulo ng kabuhayan namin…pera …alahas… halos pasigaw ang matigas kong pagsasalita…

Hindiiiiiiii!!!!….mga bagay lang yan…ikaw ang mahalaga….tayo…buhay  pa tayo…iyon ang mahalaga…hayaan mo na yan!..

Ewan kung saan ko hinugot ang sinabi ko…basta’t naramdaman ko lang na hindi ko sya pwedeng ibigay sa tiyak na kapahamakan….Nakinig siya at hindi na nagpilit…

Gayun man….ang panglulumo ay walang katulad sa kanyang anyo…ang ningas ng apoy ay higit na maliyab sa kanyang  mga mata….wari’y  gusto na rin siyang tupukin ng kanyang panghihinayang….pagtataka…ng takot kung saang lupalop na kami ngayon itatapon ng kapalaran…

Lahat ng katas ng kanyang  pagsisikap…kabuhayang pinuhunanan ng mahabang panahon ng pagtitiis…pagtatapang-tapangan sa gitna ng maalon…mabagyong dagat…pinuhunanan ng pawis, luha, at dugo….ay heto …parang bangkay na naaagnas sa kanyang harapan…napakasakit na biro…..

tatlumpung minuto lamang ang itinagal ng trahedya…natapos na…lumagpak sa bundok ng abo ang matayog na antenna sa tuktok ng bubong namin…at iyon ang hudyat na ang palabas ay tapos na……

…ilang hakbang lamang kami mula sa eksena ngunit pakiwari nami’y  tumilapon na kami sa teritoryong walang pangalan….nasa ibang mundo na kami…at nang umihi sa salawal ang batang kalong ko…nuon ko napatunayang kami’y pulubi na…wala pala kaming naisalbang damit kundi iyong mga suot namin…ni  wala kaming mga sapin sa paa…

Nang matapos ang kaguluhan…lutang ang utak naming sinisinop ang mga gamit na naisalba…takang-taka kami kung saan napunta….wala kaming gaanong mabilang kundi electricfan at washing machine…

Sabi nga ng iba….mas mabuti pang manakawan wag lang  masunugan…totoo…pero mas angkop sa aming kalagayan ngayon ay…mas mabuti pang nasunugan lang…kaysa nasunugan na ay nanakawan pa…

Hindi na kami nag-abalang maghanap sa mga nawawala….napasa-kamay na iyon ng mabubuting nagkunwaring tumulong…kung paano nila nagawa iyon ay hindi ko na gustong intindihin…wala na kaming enerhiyang magalit…gimbal ang nakasaklob sa aming isip…

Ano nga ba ang pwedeng isipin pa sa ngayon?…ngayon na waring mas mapalad pa ang pagong sa amin…ngayon na halos nakahubad na kami sa aming kawalan…wala ng natira….wala na kaming ibang hawak….wala na kundi ang aming mga sarili…at ang isa’t-isa….

Dumating si wiwit galing eskwela, bunsong kapatid ko na hiniram namin sa nanay para mag-aral ng elementary sa malapit na school …at heto nga…pati siya ay nadamay pa…iyung school bag at suot nyang uniform nalang din ang gamit niyang natira….

Kailangang magpahinga ang mga bata…agad na naisip ni papa…hinarap na namin ang unang mahalagang tanong matapos ang pangyayari…saan kami hahapon ngayong gabi?

May nagmagandang-loob na patuluyin kami nuong gabi na yun… ewan kung paanong nangyari na buong pamilya kaming natumpok sa isang silid…handuon si bong, si len, si lisa, si eman, si wiwit, ako, si mama at papa…lahat ay tulala… at parang hindi naman talaga kami hiwa-hiwalay na kampo… nasunog ang bahay ngunit heto kami…isang buong bahay pa rin…isang tumpok sa aming dalamhati….

Nasa ganoong ayos kami ng umpisahan naming bilangin ang mga “sayang”-… yung box ni papa…yung cash na nasa silya lang sa tabi ng telepono ay kung bat hindi pa nadampot…yung di pa nasusuot na regalo kong levis ni len… yung santambak na chocolates…mga libro ko…photo album….eskaparate ng koleksyon ni papa ng alak…ilang set ng mamahaling mga dining wares na me presyo pa at hindi nagagamit….yung mga lucky charms ni papa…ting!…parang magic word ang isang iyon…

 lumiwanag ang mukha naming lahat nang may bumanggit ng “lucky charms”…napangiti kami…hanggang sa may magtanong…

Pa…bakit yung mga pampaswerte mo pa ang unang minalas?…. ahahhahahha!..humagalpak ang lahat sa pagtawa….At bakit mo nga ba unang binuhat yung ref?….ahahahhaha…tapos yung cabinet gusto mo den ilabas…lahat ng mabigat inuna mo….ahahhahahha….At yung fire-exit natin….duon pumasok ang sunog?…ahahhahahaha…malakas ang hagalpakan na para bang nanonood lang kami ng pelikulang comedy….

Pero saglit lamang din iyon at naghari na naman ang katahimikan….naubos ang  tawanan at lahat ay nahulog na naman sa malalim na pag-iisip…

Paano na?…paano tayo magsisimulang muli?…lahat ay waring bihag ng takot… at ng kumibo si papa …

…kase naman tong ate mo…pinigilan pa ko…kukunin ko lang naman yung attaché case at handuon ang mahalagang papeles natin… nangilid ang luha nya sa mga mata…halos mabasag ang boses sa pagsasalita….hindi maitago ang unti-unting pagkadurog ng kanyang loob….

Agad na sinalo ni len ang panlulumong iyon…

Hindi ka na kase pwedeng bumalik sa bahay nuon…napakalaki na ng apoy… pinigilan ka na ni ate kase tiyak na mapapahamak ka…at lalong mahirap yun…dahil yung mga gamit nating nawala…mapapalitan…pero ikaw…hindi…

At sa mga salitang iyon ay napayapa ang kalooban naming lahat…yapos namin ang isa’t-isa sa gitna ng kawalang ito….wala mang nangungusap…batid naming…dumadaloy sa amin ang pakiramdam na…mula ngayon…sisikapin naming lalong maging matibay ang pundasyon ng aming tahanan…ang pagmamahalan sa isa’t-isa….

Dumaloy ang mga taon…ang lahat ng nawala ay naibalik din…at lumabis pa nga…ang tatay ko’y hindi kinupasan ng sipag…hindi pinanamlayan ng pag-asa…hindi tumigil sa pagpupunyagi na pangibabawan ang hirap…hinarap niya’t binalikat anu pa man iyong salimuot na dumating sa kanyang landas…. nagpatuloy lamang siya ng nagpatuloy…nagpatuloy ng nagpatuloy…hanggang sa kanyang huling sandali…

Ngayon…tuwing sasapit ang buwan ng Marso ay hindi ko mapigilang mapangiti tuwing maaalala ko ang isang araw na iyon sa “fire prevention month”…araw na kami ay nasunugan….

At kahit na siguro lumaon pa ang panahon at tuluyan ng mabura sa alaala ko ang mga detalye ng tungkol duon…katulad ding madalas ko nang makalimutan ang birthday o death anniversary ng tatay ko…ay hinding hindi ko maiwawaglit sa isip ang “fire exit” ni ginawa nya…

Napakaraming ikot pa muna ang nangyari…marami-raming “sunog” pa muna ang pinagdaanan ko…bago lubusang naintindihan…ang kahulugan niyon….

Ang inspirasyon ng tatay ko ang aming “fire exit”….

isang lagusang kakaiba… walang hagdan…walang lubid na lalambitinan…at walang lambat na sasalo sa lalagpakan…walang pangako ng kaligtasan…

Ngunit kapag natagpuan mo ang sarili sa gitna ng “sunog”…kapag wala ng ibang pwedeng takbuhan… kapag ang simoy ng kamatayan ay langkap na ng hanging nilalanghap mo….kapag nasukol ka na ng tiyak na panganib at pangamba….

Lingunin mo lamang ang pintuan…tugunin mo ang hamon nito…tunguhin….at pikit-mata kang lumundag…sakupin ang sarili…iyon lamang ang paraan… lundagin mo ang lagusan… sa iyong pagbulusok… nuon mo mauunawaan…nuon mo matutuklasan na ang tanging makasasagip sa iyo… ay walang iba …kundi ang  tumutubo mong mga pakpak…

 

This entry was posted on Tuesday, March 10th, 2009 at 4:44 am and is filed under bawtismo sa liyab ng apoy.... You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.